Yaz gelip İstanbul bizi çekmeye başladığında, sanki hayatımız İstanbul’a odaklanırdı. Son iki yıldır çeşitli sebeplerle İstanbul gezilerime ara versem de, hep takipteyimdir İstanbul’la ilgili gelişmeleri.
Galiba 3-4 yıl önceydi. Gene ağabeyimle beraber bir İstanbul seyahatine daha çıkmıştık. Gün bizim için İstanbul’a ayak bastığımız ân başlar; (burası da Haydarpaşa’dır) Şehremini’nde devam ederdi; o gün için yapılacaklar ayaküstü burada planlanırdı.
Sultanahmet‘te aylak aylak dolaşmalarla intibak turları atılır, Yazarlar Birliği İstanbul Şubesi’nin bulunduğu yerde ya da İlesam’da mola verilip çay içilirdi.
İkidiye doğru İstiklal Caddesi bizi çeker. Serinlik çökmüştür biraz olsun. Gölgesi düşmüştür caddeye binaların. Tünel‘den tramvayla İstiklal Caddesi’ne çıkılır, Narmanlı Yurdu‘na selâm verilir; çünkü burada bir süre üstad kalmıştır. Sonra yola devam edilir. Cadde sizi bekliyordur artık.
İstiklal Caddesi’deki mola yerimiz, Aslıhan Pasajı’dır. Burada sahhaflar vardır. Bir de çayevi. Burada kitaplara bakar, alacaklarımızı alır, çayımızı içer ve yola devam ederiz.
Galiba 3-4 yıl önceydi. Aslıhan’da oturmuş çay içerken, pasaja iyi giyimli yaşlı bir bayan göğüs hizasında sıkı sıkı tuttuğu bir kese kağıdı ile çıkageldi. Sahhaf Halil’i sordu oradakilere. Sahhaf Halil Bingöl geldi. Yaşlı bayan, (şivesinden Ermeni ya da Rum olma ihtimali vardı). Sahhaf Halil Bingöl’e, kese kağıdından çıkardığı, el yazması tarihi bir kitabı gösterdi. “Bunu satmak istiyorum. Hiçkimsem yok; ben ölünce bunun ne olacağı belli değil.” dedi. Çaylarımızı yudumlarken olup bitene istemeden de olsa kulak misafiri oluyorduk. Halil Bingöl kitabı eline aldı. Arka sayfalarını inceledi; içini karıştırdı.
Yaşlı bayana şunu söyledi, “Değer biçmem doğru olmaz, çok değerli bir kitap bu. Ancak, kitabın arkasında vakıf damgası var. Bunu siz en iyisi Beyazıt Kütüphanesine götürün, oradaki görevliler bir baksın.” dedi. Yaşlı bayan hem fiyat öğrenmekte, hem de satmakta ısrarlıydı. Bizim de merakla beklediğimiz fiyat meselesi için sahhaf Halil Bingöl, yaşlı bayana şunu söylemişti: “Bu kitap vakıf malı, biz vakıf malını alıp satmayız. Ben bunu alsam, çok para kazanırım. Ancak, biz ustalarımızdan şöyle öğrendik: Bu kitap vakıf malıdır; orada kalmalıdır."
Bugün öylesine açtığım bir TV kanalında Halil Bingöl’le yapılan konuşmayı görünce bunlar geldi aklıma. Bu programda da, (Okuma Zamanı) sahhafımızın ustasını da öğrenmiş oldum: Muzafer Özak.
Gözümüzün önünde çok para kazanacağı bir kitabı almamıştı sahhaf. İyi bir ustanın tezgahından geçmişti anlaşılan.
Ne zaman Aslıhan Pasajı’na gitsek, orada çay içerken bu olay aklıma gelir.
NOT: Bu yazı eski bir blogumda daha önce yayınlanmıştı. O blogu sildiğim için buraya aktardım. Yayınlanma tarihi: 27.3.2007
Şans bir şair ve yazar için şiirin ve yazının içinde yaşayanlarla bir arada olabilmektir, bence.
YanıtlaSilBloğunuzda yeni yazıların bereketli ve sürekli olması dileklerimle