12 Aralık 2009 Cumartesi

Blog nedir?



Blog yazmanın önemini bazen anlatmakta zorlanıyorum. Çoğu insan için hâlâ hazır portallar cazip. Blogla başlayıp, blogunu portal tarzı siteye çevirmeye uğraşanları bile gördüm. Blog farklı bir şey.
Yukarıdaki video sanırım biraz olsun blog hakkında size bilgi verir. Aynı zamanda niye blog yazılmalıya da cevap veriyor.

5 Aralık 2009 Cumartesi

“Bayram Şekeri”

Dergiler arasında dolaşırken Türk Edebiyatı dergisinde güzel bir şiire rastladım: Günümüzde pek adı sanı anılmayan bir şâire, Zeki Ömer Defne'ye... Onun “Bayram Şekeri” isimli şiirinin bir kısmını paylaşayım istedim.

BAYRAM ŞEKERİ

-1-

Şuncasından bir emekli memurum.
Vakit vakitlerden akşam,
Şöyle bir duldasına oturmuşum bir yolun.
Cami cami dolaşıp her gün otuz Ramazan
Toplayıp da bir kutulara koyduğum,
Koyup da üstlerine Mekke, Medine süslediğim
Mevlit şekerleri satıyorum.

Şuncasından bir emekli memurum.
Vakit vakitlerden akşam,
Pazar akşam pazarı.
Boğazımda bir utanç tıkacı, bağıramıyorum!
Öyle ya bağırmak kim, ses kim, ben kim oluyorum!

Şöyle bir duldasına oturmuşum bir yolun
Ölülerin sadakalarını satıyorum.

Zeki Ömer Defne

28 Kasım 2009 Cumartesi

Gribe ne iyi gelir?

İnsan grip olunca huyu suyu değişiyor. Dün epeydir görmediğim iki arkadaş, “Aman, dur, fazla yaklaşma” deyince afalladım. Meğer ikisi de gripmiş. “Bana bir şey olmaz” dedim. Sen misin böyle söyleyen! Bugün sol gözüm sulanmaya başlayınca hapı yuttuğumu anladım.
Gece ise anlık mesajlaşma yazılımına kayıtlı iki arkadaşıma kendimi iyi hissetmediğimi, galiba grip oluyorum. Diye yazdığımda aldığım tepki; “İyi geceler” oldu. Grip sanırım “emesen”den karşınızdakine bulaşmıyor. Tepki işte! İnsan grip olunca alıngan oluyor.
Sanırım bugünlerde biraz daha mizahî kitaplara dalmam gerekli. Gribe iyi geliyor çünkü.

18 Kasım 2009 Çarşamba

Ömer Lütfi Mete'nin vefatı

Ömer Lütfi Mete'yi bizim nesil Türk Edebiyatı dergisinin “Sanat Fidanlığı” bölümünden tanır. Bunun öncesinde ise “Üç Ayak Bir Şafak” şiiriyle... Muhtemeldir ki bu şiir mutlak bir sitemin anlatımıdır. Gençlerin 12 Eylül zulmüyle heba olduğu, kimsenin sesini çıkaramadığı dönemlerde bu şiir anlatılamayanı anlatıvermişti.
Mete aynı zamanda bir sinema tutkunuydu. Televizyonda seyredilme rekoru kıran Kurtlar Vadisi'nin de senaristleri arasındaydı. Hattâ Kurtlar Vadisi'nin son bölümündeki bitiş konuşmaları pek çok kişiyi ağlatmıştır. Ben bu diyalogların Ömer Lütfi tarafından kaleme alındığını düşünmüşümdür.

Ömer Lütfi Mete ağabeye Allah'tan rahmet diliyorum. Yakınlarına başsağlığı diliyorum.

Onun “Üç Ayak Bir Şafak” şiiri bugün ve yarın bizim neslin okuması gereken bir bildiridir âdetâ.


Üç Ayak Bir Şafak

Kahpe kayışında bileniyor bıçak
Üç ayak
Bir şafak
Celep örfü ahkâm olmuş
Babam kasap vezir
Eloğluna bayram olmuş
Kuzular sağ enir
Üç ayak
Bir şafak

Ahdetmiş babam babam beni boğazlayacak
Topal tahteravalli hak
Fidyeler takas olmuş
Binilen dala iner nacak
İntihar kısas olmuş
Usûl bitirim
Esas bitirim
Kabul bitirim
Kıyas bitirim
Sarışın değilmişim
Kara kaş, kara göz yasak
Has anadan gelmişim
Öz ocağında öz yasak
Üç ayak
Bir şafak
Birkaç sefil
Gözde nesil
Yırtılan nazlı sancak
Gözüme bağlı mendil
Ben kırk kere İsmail
Babam İbrahim değil
Babam ortada mutlak
Babam adil
Babam katil

1982

8 Kasım 2009 Pazar

H1N1 Gribi'ne karşı önlemler

Herkes birbiri ardına beyanatta bulunuyor: Kalabalıklar arasında fazla dolaşmayın. Eve dönünce mutlaka elinizi yıkayın. Bol bol meyva yiyin, özellikle portakal ve manalina.
Bunları uzatmak mümkün.

Yazarlar için fildişi kulede yaşıyor denir. Doğru mu acaba?

1 Kasım 2009 Pazar

“Yarın Diye Bir Şey Yoktur”

Hangi arkadaşıma verdiğimi hatırlamıyorum. Bugünlerde Tarık Buğra'yı anlamaya çalışıyorum. Kitaplığımda “Yarın Diye Bir Şey Yoktur”u çaresizce aradım, bulamadım. Kim bilir kime okuması için vermişim ve sahiplenilmiş.

Arada bir Tarık Buğra'nın hikâyelerini okumak gibi bir ihtiyaç hissederim. Kitaplığımda bulamayınca aklıma takıldı. Çarşıda amaçsız dolaşırken, ikinci el kitap satan bir dükkanda umudu aradım. Tarık Buğra vardı, kıyıda bir köşeye atılmıştı. Hemen satın aldım.

İşte, “Yarın Diye Bir Şey Yoktur”un kısa hikâyesi bu.

17 Ekim 2009 Cumartesi

Bilgi obezi

On yıl önce internet üzerinden tanınmış üniversitelerin derslerinin seyredilebileceği bana söylenseydi inanmazdım. Hattâ düne kadar bunun mümkün olamayacağını düşünürdüm.
"Dünya küçük bir köy olacak" cümlesi bana gülünç gelirdi. Meğer öyleymiş. İnternet bunu sağlıyormuş. İnsanlar interneti sadece birbiriyle irtibat kurmak için kullanmıyor. Bloglardan takip edebildiğime göre, dünyadaki pek çok üniversite artık derslerini internet üzerinden yayınlıyor.
Bugün nette dolaşırken rastladığım bir sitede, 500'den fazla dersi takip etme imkânınız var. Matematikten tutun da biyolojiye kadar...
Sanırım dünya "bilgi obezi" olma yolunda ilerliyor.

11 Ekim 2009 Pazar

Pazar notları

Pazar keyfi diye bir şey var. Öyle deniyor yani. Az önce balkon sefası yapayım diye düşünmüştüm. Mutfaktan gelen yemek kokuları beni rahatsız etmiş balkona yollanmıştım, ancak burada esiyor, hapşurmaya başlayınca gene kendimi içeri attım. Pazar sefası değil, pazar cefası bu olsa gerek.

Neyse... Son günlerde yaşadığım küçük Anadolu şehrinde insanları görüyorum, yularına yapıştıkları köpekleri gezdiriyorlar. Bana on yıl önce böyle bir şeyin olacağını söyleselerdi inanmazdım. Sayıca da gittikçe çoğalan bu hayvan severler, sokaklarda köpeklerini gezdirmekten mutlular.

Benzeri şeyleri kenar mahallelerde de gördüm. Orada da gençler iri yarı köpekleri gezdiriyor mu, dövüştürüyor mu, belli değil.

Gelir dağılımındaki dengesizlik insanlar arasındaki hayat standardını da bir hayli değiştirmiş. Hayır için bırakılan ekmek dolaplarının önünde yaşlı genç kadınlar bekleşiyor.
***
Az önce bir haber aldım: Halit Refiğ vefat etmiş. Allah'tan rahmet diliyorum.
Onca gündem arasında rahmetli Halit Refiğ ne kadar yer alacak bakalım ve görelim. Gündem o kadar hızlı değişiyor ki, bilim adamı, ünlü bir film yönetmeni veya yazara bu gündem içerisinde yer vermek...

Halit Refiğ'le son dönemlerde bir söyleşi filan okumamıştım. Kitaplığımı karıştırırken Dergâh'ın eski bir sayısında kendisiyle yapılan mühim bir röportaja rastladım. Halit Refiğ burada çok önemli mesajlar veriyor. Bunu okumakta yarar var. Dergâh'ın 2.cildinin 14. sayısında bu röportaj okunabilir.

6 Ekim 2009 Salı

Emperyalizm mi?

Benim çocukluğumda bir kısım insan Anadolu'yu karış karış dolaşarak, "saf Anadolu" çocuklarını 'kültür emperyalizmi'nden korumak için çalıştılar. Nazım Hikmet'ten tutun, şimdi ismi aklıma gelmeyen yüzlerce yazar bundan nasibini aldı.

Nazım Hikmet'i okumak günahtı; bunlar Batı'lı emperyalist güçlerin oyunuydu. (Benzeri şeyleri Necip Fazıl için de düşünün!)

Bu ülkenin değerleri bizim nesle tam anlatıl(a)madı galiba.

Şimdiyse dünya mı değişti, yoksa kültür emperyalizminden bahseden "büyükler" mi değişti, ben de tam anlamayamadım.

Emperyalizm geliyorum demedi galiba. Bizi farklı yerimizden vurdu belki. Hiç ummadığımız bir yerden.

"Saf Anadolu" çocukları şimdi neyin doğru, neyin yanlış olduğunu hesap edene kadar, atı alan Üsküdar'ı geçmiş olacak.

4 Ekim 2009 Pazar

Eskiden...

Eskiden dindar insanlar karşılarındaki muhataplarına bir vesile ile, Şule Yüksel'in Huzur Sokağı veya Kadir Mısıroğlu'nun Sarıklı Mücahidler'ini v.b kitapları hediye etmekten mutluluk duyarlardı.

Aradan çok zaman geçti. Köprünün altından çok sular aktı. Şimdiyse The New York Times veriyorlar.

Açılımın yönü mü değişti, nedir, bilemedim.

3 Ekim 2009 Cumartesi

"Kitabiyat"

Daha önce TV5 hakkında bir yazı yazmıştım. TV5'e biraz olsun haksızlık ettiğim kanaati uyandı bende. Evet, belki eleştirmek de gerekiyor.

Hemen belirtmekte yarar var: Ben iyi bir televizyon seyircisi değilim. Bugün televizyon kanalları arasında gezerken TV5'te takıldı kanal. O ân ekranda "Kitabiyat" adında bir program devam ediyordu. "Kitap" ismini duyunca, meraklandım ve seyretmeye başladım.

Televizyon yayınları arasında artık kitaba yer yok. O yüzden bu kanaldaki yayını samimi buldum. Hiçbir ticarî kaygısı olmadan kitaplara dâir bir program yapmak akıl işi değil, ama yapıyorlar. Tebrik etmek lâzım.

26 Eylül 2009 Cumartesi

Bugün kârdayım


Bugün kendime bir iyilik yaptım. Tarık Buğra’nın ‘Yarın Diye Bir Şey Yoktur’unu ve yeni fark ettiğim ‘Politika Dışı’ isimli kitaplarını aldım.
‘Yarın Diye Bir Şey Yoktur’u yıllar önce bir arkadaşıma kaptırmıştım. O gün bu gündür kimseye ödünç kitap verme taraftarı değilim.
Bugünü kendime ayırıp, “Oğlumuz” ve “Havuçlu Pilav Meselesi”ni tekrar okuyacağım.

22 Ağustos 2009 Cumartesi

Ankara "anıları"


Ankara'yı görmeyeli yıllar oluyor. Öğrenciliğim sırasında benim için geçiş yeriydi. Ankara'nın o yıllardaki otobüs terminalinde saatlerce beklediğimi hâtırlıyorum. Kaç Ramazan orucumu orada açtım kim bilir! Üst katta bir lokantası vardı bu terminalin. Ramazan ayında hınca hınç dolu olurdu, yer bulabilirseniz şanslı sayılırdınız. Garsonlar sağa sola koşuşturur, siparişleri ezandan önce yetiştirmeye çalışırlardı.

Hele bayrama yakın terminal tam bir kaos ortamı gibi olurdu. Bir defasında oradaki kahvede vakit doldururken kamyon şöförü olduklarını anladığım kişilerin ek sefer için otobüs şöförü olarak kiralandıklarına şahit olmuştum.

Evet, yıllar geçti Ankara'yı görmeyeli. En çok vakit geçirdiğim yerler Zafer Çarşısı ve Yüksel Caddesi idi. Yüksel Caddesi'de bir çayocağı vardı, yanımda o zaman kim vardı şimdi hatırlamıyorum bile. Kitaplarımın pek çoğunu Zafer Çarşısı'ndan almışlığım var. Sanırım şimdi bu çarşının yerinde yeller esiyor.

Samanpazarı'ndaki bir öğrenci yurdunda İbrahim ve Ali'nin yanına uğrardım.

Yıllar geçti, Ankara çok değişti.

Belki bir gün bu değişimi yazarım.

17 Ağustos 2009 Pazartesi

Oryantalist bakış açısı

Star'da tv'de ilk olarak gösterilen Kayıp Hazine filmini seyrederken aklıma geldi. Nedense bütün Batılı zekalar Ortadoğu akla gelince ilk ekranda gösterdikleri dansözler oluyor.

Hazine belki bizim için olmasa bile onlar için hep Doğu'da... Doğu büyülüyor olmalı onları.

Benim seyrettiğim macera filmlerinde hep böyle, Ortadoğu hazinelerin olduğu "gizemli" bir yer.

Hazineyi doğru yerde arıyorlar. Sadece aradıkları mekânlar belki yanlış. Ortadoğu'da kalplere baksalar gerçek hazineyi bulacaklar.

4 Ağustos 2009 Salı

Eskiden biz sizi okurduk…

Blog dünyasını keşfedeli neredeyse üç yıl olacak. Burası benim ilk blogum değil. Hâlen devam eden bloglarım var. Kimisinde teknolojiyle ilgili yazıyorum, kimisinde bir şehre dâir bildiklerimi…
Blog yazmaya nasıl başladım?
Aslında bu, bilgisayarla benim aradaki bir meseleden dolayıdır. Eski bir bilgisayarım vardı. Ne yapsam bilgisayarı bir türlü ayağa kaldıramamıştım. Sonunda iyi sayılabilecek bir bilgisayar almıştım. İnternet’e ise öteden beri aboneydim. Bir gün İnternet’te yapabileceklerimin hepsini yaptığımı anladım. Yapabileceğim bir şey kalmamıştı veya bana öyle gelmişti, tam emin değilim. Örneğin, doğduğum ilçenin portalını hazırlamıştım. Hazır kurulumu yapılabilen bütün portalları denemiştim. Forumlarla ilgili tüm hevesim bitmişti.
Ben bütün bunları yaşarken, İnternet’te kimselerin forumlara uğramadığını, standart web sitelerinden ziyaretçilerin uzun süre kalmadıklarını farkettim. Demek ki herkes benim gibi İnternet’ten hevesini almış geriye çekilmişti. Öyleyse benim bilgisayar ve İnternet ile ne işim alabilirdi. Üstelik bilgisayarımda kurulu olan Window’ta sürekli çöküyor, tad vermiyordu.

9 Temmuz 2009 Perşembe

Doğu Türkistan

Tarih boyunca Çin, Türklerin başına bela olmuş bir millet. Asırlar geçti hâlâ Türkleri kendine hedef bellemiş. İşte, Doğu Türkistan.

Çin, öteden beri ekonomik gelişmesiyle Amerika’yı ve tüm kapitalist ülkeleri tehdit eder hâle gelmişti. Çin’in bu ekonomik gelişmesi Amerika’yı rahatsız etti.

Doğu Türkistan’daki Uygur Türkleri kendi vatanlarında Çinlilerin saldırılarına maruz kalıyor. Tüm dünya sessiz, tüm dünya sağır.

Duadan başka çâremiz yok. Bizi yönetenlerin de durumu gördüklerini umalım.

13 Haziran 2009 Cumartesi

Acılı Adana ya da Urfa…

TV5 kanalına uzun zamandır bakmıyordum. Bugün açayım dedim, ‘yanlış bir kanal mı’ diye logoya gözümü diktim. Hayır burası TV5’ti. Bir şarkıcı “arabesk” okuyordu acılı acılı.

Pek üstüme vazife olmasa da televizyon kanallarının hâli içler acısı. Kanal7, TV5 ve Bengisu.

Seyircilerini ilkokul mezunu yerine koyan bir anlayışla yayın yapıyorlar.

TV5’te bugün Türkü Harmanı’nı seyrederken aklıma geldi, bu kanala gönül vermiş pek çok insanın ben Neşet Ertaş dinlediğini ya da acılı arabesk dinleyeceğine cep telefonunun kulaklığı yardımıyla Yedi Karanfil’i dinlediğine eminim.

Televizyon seyretmenin günah olduğuna inanan (en azından bu 1970’lerden sonraydı) camiaların günahtan kaçarken, daha vahim hatâlarla yola devam ettiklerini görmek!..

Kanal7 bir şekilde durumu idare ediyor. Bengisu’nun kendi camiasının bile tanımadığı ve anlamadığı program ve kişilerle yola devam etmesi de ayrı bir garabet bence.

Televizyon kanalları Anadolu’ya çıkıp bir araştırma yapmaları gerekir.

Kur’an kurslarında okuyan çocuklar artık üniversiteden mezun olalı yıllar oldu.

Dün 9 Işık’ı okuyan gençlerse bugün çoluk çocuğa karıştılar, hattâ pek çoğu torun sahibi. Ve hayata “eleştirel” bakabiliyorlar artık.

6 Haziran 2009 Cumartesi

Obama’nın Mısır’daki konuşması

Obama’nın ‘hangi ülkede’ Müslümanlara hitap edeceği merak konusuydu. Sonunda bu ülke belli oldu ve herkesin merakı sona erdi.

Burası Mısır’dı. Obama’nın Mısır’daki konuşması yer yer ilginçliklerle dolu.

Bu konuşmanın metni Beyaz Saray Türkçe olarak da yayınladı.

Bir “vesika” olması açısından ve bir lider “hangi konulardan” bahseder merak edenler için ilginç. Elbette bu metni Obama yazmamıştır. Ama metni okuduğunuz zaman Obama’nın çok iyi fikir adamlarıyla işbirliği yaptığı anlaşılıyor.

Obama’nın Mısır konuşmasının Türkçe metni burada.

3 Haziran 2009 Çarşamba

Naim Tirali için

Hangi yıldı tam hâtırlamıyorum. Giresun’da bir edebiyat öğretmeni ağabeyle beraber orada yayınlanan bir mahallî gazetenin bürosuna gitmiştik. “Yeşilgiresun” muydu yoksa “Birlik” gazetesi miydi ismi şimdi hâtırlayamıyorum.

Büroda bir saatten fazla kalmıştık. Edebiyat öğretmeni ağabey orada Naim Tirali’ye çeşitli sorular sormuş, hoş bir sohbet olmuştu. Ben de orada Naim Tirali’yle tanışmıştım.

Şimdi neler konuşulduğunu tam olarak aklımda kalmasa da, Naim Tirali en çok Sait Faik’ten bahsetmişti. Benim anladığım Sait Faik’i çok seviyordu. Onunla Paris günlerinden ve İstanbul’daki günlerinden bol bol bahsetmişti.

Şimdi kendi kendime hayıflanıyorum. Keşke o günlerde konuşulanları bir kenara not etseymişim.

Evet, Giresun’un yağmurlu havasının sıkıcılığını bir edebiyatçıyla geçirerek gidermiştik.

Yaşanan günler geri gelmiyor.

Her canlı ölümü tadıyor.

31 Mayıs 2009 Pazar

Treni beklerken

Sonbaharın en güzel günüydü belki. Hakkı'yla geldiğimiz çay bahçesinde, hem çaylarımızı içmiş, hem de yeni umutlarla gelen trenin gelişini seyretmiştik.

Buradaki çay bahçesine daha sonra başka arkadaşlarla da gelir olmuştuk.

Buraya hâlâ trenler geliyor. Çay bahçesi kapalı. İstasyon tenha. Burası ‘yalnız trenlerin durağı’.

Kısa günün kârı

‘Yahu nerden geldik buraya?’

Böyle söylene söylene giderken arkamdaki minibüs korna çaldı:

“Uyuma abi!”

“Sen uyuma” dedim, “bu sokak trafiğe kapalı. Tabelayı görmüyor musun?”

Adam bozuldu. Ses etmedi. Minibüsün penceresini kapadı, geri geri gitti.

Fotoğraf makinasını kılıfından çıkarıp denklaşöre bastım: Simit satan bir adam. Kasketi yana kaymış, sırıtıyor.

Makinayı kılıfına yerleştirdim. Kısa günün kârı bu olsa gerekti.

30 Mayıs 2009 Cumartesi

Dünya değişiyor...

R.Oğuz Türkkan’ı pek çok kişi ‘Türkçü’ oluşu dolayısıyla tanır.

1990'lı yıllardan sonra ise ‘hızlı okuma teknikleriyle’ ilgili çalışmalarından.

2000'li yıllardan sonra ise
‘fütürist’ anlayışın Türkiye’deki en önemli temsilcisi olmasıyla...

Dünya değişiyor...