24 Mart 2010 Çarşamba

Bir bahar yazısı

Bir bahar yazısı kaleme alalım istedik. “Bahar gelmiş neyime” demedik. Aslında, Twitter'da bir arkadaşın bahar yazısı yazmak gerek gibisinden bir mesajı bize de ilham oldu.

Bugün eve döndüğümde yıllardır pek de farkına varmadığım bir şeyi anladım. Bahar alerjisi var bende galiba. Evde hapşurmaya başladım, gözlerim sulanmaya başladı, halsizlik... Geriye döndüğümde zihnen, eve dönerken ağaçlık yerlerden geçmiş olmalıyım, diye düşündüm. Hava da bugün düne göre kapalıydı. Tam yağmur havası... Bu bile baharın gelişini ört-bas edememişti.

Yıllar hızla ilerliyor. Son 3-4 yıla kadar baharın gelişini fark edememişim bile. Bunu şundan anlıyorum: Her yıl bahar yaklaşırken mutlaka yol kenarlarındaki ağaçları gözlemleyeceğim, diye kendime komut veriyorum. Her seferinde ise bunu gerçekleştiremediğimi ağaçlar çiçeğe durduklarında anlıyorum.

Bir bakmışım, bir sabah ağaçlar gelin gibi süslenmiş. Bir müddet sonra her nasılsa apartmanlar arasında kendine yer bulmuş bir iğde ağacı, nefis kokusunu etrafa yaymaya başlamış bile.

Sonrası malum... Yaz gelivermiş!

Antalya betonlaşıyor


Amerika'nın Florida şehriyle güzel Antalya'mızın iklimlerinin aynı olduğunu söylenir. Bunu niye yazdım, bilmiyorum. Belki en son gördüğümde Antalya'nın iyice sahipsiz hâle geldiği gibi bir “izlenim” bende doğmuş olabilir.

Evet, bir ay önce Antalya'daydım. Gezebildiğim kadarıyla beton yığınıyla dolu bir turizm beldesi olma yolunda.

Kendi ülkemizdeki turizm potansiyelini yine kendi elimizle baltalıyoruz.

“Doğal” olan ne varsa yok ediyoruz.
Turizmle ilgilenenler öncelikle akıl ve vicdan sahibi olmalıdır.

18 Mart 2010 Perşembe

Fotoğraf hikâyeleri...

Antalya'ya gittiğimde uğrak yerlerimden bir tanesi de Işıklar'daki Öğretmenevi. Buraya genellikle emekli öğretmenler uğruyor. Bahçesi en çok tercih edilen yerlerden. Burasının ekmek arası dönerini tavsiye ederim. Umarım burası da özelleştirme hikâyesiyle elden çıkmaz, çünkü Antalya'da emekli öğretmenlerin gidebilecekleri bir başka mekân yok.

Her zaman bir ağacın arkasından denizi görüntülemek hoşuma gitmiştir.

Bu palmiye ağacını niye görüntüledim, bilmiyorum. Buraya bu fotoğrafı koyma amacım ise, fotoğrafların kaybolup gitmesini önlemek. Antalya, Şubat 2010, Karaalioğlu Parkı.
Öbür fotoğrafları daha sonra buraya eklemeyi düşünüyorum.

16 Mart 2010 Salı

Linux'ta çareler tükenmez

Hiç böyle olmazdı. İlk defa başıma geliyor. Ben bir Linux kullanıcısıyım. Bilgisayarımda Ubuntu kurulu. Bilgisayarıma 3-4 tane ayrı masaüstü oluşturduktan sonra bir garipliktir başladı. Bunu F1 tuşuna basarak geçiştirebiliyorduk, böylelikle Ubuntu açılıyordu, açılmasına ya, hiç böyle bir sorunla karşılaşmayınca tuhafıma gitti. İki gündür bu sorunla uğraşıyorum.

Bilgisayar alındığından itibaren pek de önemli sorunlarla karşılaşmadım. Sadece bilgisayarımda Windows kuruluyken oluşan meşhur hatâlar bende de meydana geliyordu.

İşin garibi, Linux'a ulaşılabiliyor, yani bilgisayar bu hâliyle de kullanılabiliyor. Galiba bu Linux'un başarısı. Siyah ekranı bile benim gibi “gün yüzüne” çıkartmayı başarsanız, Linux ekrandaki yazılarla size yine yol gösteriyor, çözüm yolu önerebiliyor.

12 Mart 2010 Cuma

Gündem kitapları

Bloga günü gününe yazı girişi yapmak şart değil. Ancak uzun süreli yazı girişi yapmamak da bloglar için iyi bir şey değil. Bugün ne yazayım derken, aklıma bugünlerde okuduğum Dark Majesty Uluslar Arası Güç Odakları kitabı geldi.

7.sınıfa giden kızım geçenlerde annesiyle markette alışveriş yaparken telefon açtı. “Kitaplar ucuz gibi baba, sana kitap alayım mı?” diye sordu. Aslında bu soruş, “kendime kitap alabilir miyim” demenin başka bir versiyonuydu, bunu anlamıştım. “İstersen kendine de alabilirsin” dedim. Kızım işte bu Texe Marrs'ın Dark Majesty Uluslar Arası Güç Odakları (Timaş Yayınları) kitabını almış. Sadece bu kitabı değil, bana başka kitaplar da almış. Uzun süredir kitap alan bir insan değilim. Bunun sebebleri var. Okuma uğraşım, popüler olan eserlerden epeyce uzak. Örneğin, bir Tanpınar beni günlerce uğraştırabilir. Bir Sabri Ülgener, geceleri beni uykusuz bırakabilir.

Daha çok edebiyat, tarih ve sosyal bilimlerle ilgili kitapları okuyorum. Bestseller veya ödül almış kitaplar ilgimi çekmiyor. Medyanın pompaladığı (genellikle bu kendi yan kuruluşlarının yayınlarıdır) kitapların bana fayda sağlamayacağını biliyorum. Yıllar önce, her yıl düzenli olarak ödül veren bir vakfın roman ödülü kazanmış kitabı almak gafletinde bulunmuştum. İncecik bu romanı bitirmek bile bana fazlasıyla eziyet vermişti. Tabii istisnalar da var. Mesela, Ayfer TUNÇ. Sanırım mansiyon aldığı bir “öykü” kitabını okumuş ve ona haksızlık yapıldığına inanmıştım. Roman ödülü alan yazar şimdilerde ortalıkta yok; fakat “öykü”de mansiyonla kitabı yayınlanan Ayfer Tunç ise, hâlâ yazmaya devam ediyor.

Eskiden gündemi kitaplar tayin edermiş. Günümüzde ise oluşan sanal gündem kitapların konusunu belirliyor. Bu da iyi bir şey değil.

2 Mart 2010 Salı

Bugün yazmak istemiyorum!

Bugün yoruldum. Yorgun bir günün sonunda âdetâ üzerimde bir ağırlık yoktu. Sanırım yorgunluğa da insanlar zamanla alışıyor.

“Bir çay...” Bugün yazmak istemiyorum!