10 Nisan 2010 Cumartesi

Paris Paris




Almanların Paskalya tatilini fırsat bilip Fransa'ya giden akrabalarım bir güzel Paris'i gezmişler. Bana da fotoğraflardan göndermişler. Dünya sandığımızdan küçükmüş meğer. Birkaç saatlik yol, sonrasında ver elini Paris...

4 Nisan 2010 Pazar

Blogum

Blogumla yeterince ilgilenemiyorum, bunun farkındayım. Hiç olmazsa iki üç günde bir bloga iki satır da olsa yazı girmek gerekiyor. Ben de öyle yapmayı istiyorum. Umarım yeterince blogla ilgilenebilirim.
***
Bugün aklıma takılan bir cümle: Yerli olmayanlar, yerlilere yerliliği öğretmeye çalışıyor.
Bugün dikkatimi çeken bir şey: TRT2'de eskiden Türk sinemasının ağır filmleri yayınlanırdı. Ya da dünya sinemasından filmler. TRT2, TRT HABER olunca, içimiz dışımız haber oldu. Biraz baydı desem yalan olmaz.

24 Mart 2010 Çarşamba

Bir bahar yazısı

Bir bahar yazısı kaleme alalım istedik. “Bahar gelmiş neyime” demedik. Aslında, Twitter'da bir arkadaşın bahar yazısı yazmak gerek gibisinden bir mesajı bize de ilham oldu.

Bugün eve döndüğümde yıllardır pek de farkına varmadığım bir şeyi anladım. Bahar alerjisi var bende galiba. Evde hapşurmaya başladım, gözlerim sulanmaya başladı, halsizlik... Geriye döndüğümde zihnen, eve dönerken ağaçlık yerlerden geçmiş olmalıyım, diye düşündüm. Hava da bugün düne göre kapalıydı. Tam yağmur havası... Bu bile baharın gelişini ört-bas edememişti.

Yıllar hızla ilerliyor. Son 3-4 yıla kadar baharın gelişini fark edememişim bile. Bunu şundan anlıyorum: Her yıl bahar yaklaşırken mutlaka yol kenarlarındaki ağaçları gözlemleyeceğim, diye kendime komut veriyorum. Her seferinde ise bunu gerçekleştiremediğimi ağaçlar çiçeğe durduklarında anlıyorum.

Bir bakmışım, bir sabah ağaçlar gelin gibi süslenmiş. Bir müddet sonra her nasılsa apartmanlar arasında kendine yer bulmuş bir iğde ağacı, nefis kokusunu etrafa yaymaya başlamış bile.

Sonrası malum... Yaz gelivermiş!

Antalya betonlaşıyor


Amerika'nın Florida şehriyle güzel Antalya'mızın iklimlerinin aynı olduğunu söylenir. Bunu niye yazdım, bilmiyorum. Belki en son gördüğümde Antalya'nın iyice sahipsiz hâle geldiği gibi bir “izlenim” bende doğmuş olabilir.

Evet, bir ay önce Antalya'daydım. Gezebildiğim kadarıyla beton yığınıyla dolu bir turizm beldesi olma yolunda.

Kendi ülkemizdeki turizm potansiyelini yine kendi elimizle baltalıyoruz.

“Doğal” olan ne varsa yok ediyoruz.
Turizmle ilgilenenler öncelikle akıl ve vicdan sahibi olmalıdır.

18 Mart 2010 Perşembe

Fotoğraf hikâyeleri...

Antalya'ya gittiğimde uğrak yerlerimden bir tanesi de Işıklar'daki Öğretmenevi. Buraya genellikle emekli öğretmenler uğruyor. Bahçesi en çok tercih edilen yerlerden. Burasının ekmek arası dönerini tavsiye ederim. Umarım burası da özelleştirme hikâyesiyle elden çıkmaz, çünkü Antalya'da emekli öğretmenlerin gidebilecekleri bir başka mekân yok.

Her zaman bir ağacın arkasından denizi görüntülemek hoşuma gitmiştir.

Bu palmiye ağacını niye görüntüledim, bilmiyorum. Buraya bu fotoğrafı koyma amacım ise, fotoğrafların kaybolup gitmesini önlemek. Antalya, Şubat 2010, Karaalioğlu Parkı.
Öbür fotoğrafları daha sonra buraya eklemeyi düşünüyorum.

16 Mart 2010 Salı

Linux'ta çareler tükenmez

Hiç böyle olmazdı. İlk defa başıma geliyor. Ben bir Linux kullanıcısıyım. Bilgisayarımda Ubuntu kurulu. Bilgisayarıma 3-4 tane ayrı masaüstü oluşturduktan sonra bir garipliktir başladı. Bunu F1 tuşuna basarak geçiştirebiliyorduk, böylelikle Ubuntu açılıyordu, açılmasına ya, hiç böyle bir sorunla karşılaşmayınca tuhafıma gitti. İki gündür bu sorunla uğraşıyorum.

Bilgisayar alındığından itibaren pek de önemli sorunlarla karşılaşmadım. Sadece bilgisayarımda Windows kuruluyken oluşan meşhur hatâlar bende de meydana geliyordu.

İşin garibi, Linux'a ulaşılabiliyor, yani bilgisayar bu hâliyle de kullanılabiliyor. Galiba bu Linux'un başarısı. Siyah ekranı bile benim gibi “gün yüzüne” çıkartmayı başarsanız, Linux ekrandaki yazılarla size yine yol gösteriyor, çözüm yolu önerebiliyor.

12 Mart 2010 Cuma

Gündem kitapları

Bloga günü gününe yazı girişi yapmak şart değil. Ancak uzun süreli yazı girişi yapmamak da bloglar için iyi bir şey değil. Bugün ne yazayım derken, aklıma bugünlerde okuduğum Dark Majesty Uluslar Arası Güç Odakları kitabı geldi.

7.sınıfa giden kızım geçenlerde annesiyle markette alışveriş yaparken telefon açtı. “Kitaplar ucuz gibi baba, sana kitap alayım mı?” diye sordu. Aslında bu soruş, “kendime kitap alabilir miyim” demenin başka bir versiyonuydu, bunu anlamıştım. “İstersen kendine de alabilirsin” dedim. Kızım işte bu Texe Marrs'ın Dark Majesty Uluslar Arası Güç Odakları (Timaş Yayınları) kitabını almış. Sadece bu kitabı değil, bana başka kitaplar da almış. Uzun süredir kitap alan bir insan değilim. Bunun sebebleri var. Okuma uğraşım, popüler olan eserlerden epeyce uzak. Örneğin, bir Tanpınar beni günlerce uğraştırabilir. Bir Sabri Ülgener, geceleri beni uykusuz bırakabilir.

Daha çok edebiyat, tarih ve sosyal bilimlerle ilgili kitapları okuyorum. Bestseller veya ödül almış kitaplar ilgimi çekmiyor. Medyanın pompaladığı (genellikle bu kendi yan kuruluşlarının yayınlarıdır) kitapların bana fayda sağlamayacağını biliyorum. Yıllar önce, her yıl düzenli olarak ödül veren bir vakfın roman ödülü kazanmış kitabı almak gafletinde bulunmuştum. İncecik bu romanı bitirmek bile bana fazlasıyla eziyet vermişti. Tabii istisnalar da var. Mesela, Ayfer TUNÇ. Sanırım mansiyon aldığı bir “öykü” kitabını okumuş ve ona haksızlık yapıldığına inanmıştım. Roman ödülü alan yazar şimdilerde ortalıkta yok; fakat “öykü”de mansiyonla kitabı yayınlanan Ayfer Tunç ise, hâlâ yazmaya devam ediyor.

Eskiden gündemi kitaplar tayin edermiş. Günümüzde ise oluşan sanal gündem kitapların konusunu belirliyor. Bu da iyi bir şey değil.

2 Mart 2010 Salı

Bugün yazmak istemiyorum!

Bugün yoruldum. Yorgun bir günün sonunda âdetâ üzerimde bir ağırlık yoktu. Sanırım yorgunluğa da insanlar zamanla alışıyor.

“Bir çay...” Bugün yazmak istemiyorum!

23 Şubat 2010 Salı

“İstanbullu”

Hani çok televizyon seyreden biri değilim artık. Seyredersem de belgesel seyrediyorum. Bugün televizyonu tesadüfen açtığımda TRT2'de “İstanbullu” isimli programa rastlayınca merakla seyretmeye başladım. Doğrusu hangi gün yayınlanıyor onu da tam bilmiyorum. Bazen televizyon kanalları “tekrar yayın” yapıyorlar, benim seyrettiğim bölümde tekrar mıydı, emin değilim.

Programın tanıtımında şunlar yazıyor:

“Arkeolog Emine Çaykara'nın hazırlayıp sunduğu, “İstanbullu” programı İstanbul'u anlatan bir kent rehberi. Binlerce yıllık tarihiyle İstanbul hâlâ gizemini koruyorken, tarih kokan sokaklarını, camilerini, kütüphanelerini, önemli noktalarını tam olarak bilmiyoruz…

Fatih Sultan Mehmet'in türbesi nerede? Galata Kulesi’ni kimler yapmış? Ayasofya’nın gerçek tarihi nasıldı ? Divan-Lügat-ıt Türk hangi kütüphanede?... bunun gibi birçok sorunun cevabını bu programda bulacaksınız.”

Böylesi programların artması dileğiyle...

28 Ocak 2010 Perşembe

Antalya

Muratpaşa Camii civarının biraz temizliğe ihtiyacı var


Antalya ve yağmur

Antalya'ya tutkunluğum tâ eskilere dayanır. Tanpınar'ın “Antalyalı Bir Genç Kıza Mektubu”nu okuduktan sonra gözümüzde Antalya daha bir başkalaştı, bunu kabul ediyorum.

4-5 gündür Antalya'dayım. Aslında Antalya'ya gelmek için iyi bir zaman değil. Kış-kıyamet devam ediyor. Bugün üstüne üstlük yağmur da gelince tam oldu. İkindiye kadar evden çıkamadık. İkindiden sonra çarşıya çıktığımızda ise, karanlıktan dolayı sokak lambaları yanıyordu.

Antalya'da bu yıl Almanya'nın soğuğundan kaçan yaşlı turistler gördük. Buraya gelmişlerdi ama burası da soğuktu. Sanırım Almanya'nın soğuğuyla mukayese edince burası soğuk değildi onlara göre, yüz ifadelerinden ve hallerinden memnun oldukları belli oluyordu.

Yaklaşık 15 yıldır her sene olmasa bile Antalya'ya geliyorum. En üzüldüğüm şeyse Antalya'nın gitgide betonlaştığı... Herkes bir yerlere bina dikmiş ama ne estetik görüntüsü var, ne de kullanışlı bir iç yapısı...

Şehrin temizliği de ayrı bir mesele. Herkesin tatilini yapıp çekip gittiği bir yer olarak görülmeye devam ederse, temiz bir şehir görüntüsü veremeyecek.

9 Ocak 2010 Cumartesi

“Aşka Son Şans” (Last Chance Harvey)

Bugün uzun zamandır yapmadığım bir şey yaptım ve film seyrettim. Aşka Son Şans (Last Chance Harvey); çiçekleri sulamak, çarşıya çıkıp alışveriş yapmak, yürüyüş yapmak; sıradan alışkanlıkların dışında bir şey yaptım işte!

“Aşka Son Şans” olabildiğince sıradan bir film. Hattâ sıkıcı. Bazı yerlerinde bir hayli sıkıldığımı itiraf edeyim.

Başa döneyim. Günlük yazımı yazmam gereken bir zamanda kaytarmak için kendi kendime uydurduğum şeyler vardır: Birden kendimde müthiş bir enerji hisseder ve yürüşüye çıkarım. Sırf yazmaktan kaytarmak için yaparım bunu. Durup dururken alışverişe çıkma ihtiyacı hissederim; halbuki evde eksik bir şey yoktur. Kendimi yalnız hisseder müzik dinlerim. Sevdiğim bir kitabı karıştırırım. Epeydir kitaplığımda arayıp bulamadığım kitabın peşine düşerim.

Güne böyle başlamıştım. Yukarıdakileri hepsini tamamlayınca kaytaracak bir “numaram” kalmamıştı. O arada rastladığım bu filmi seyretmek için de acayip bir istek duydum.

Bugünkü “kısa yazımın” macerası bu.

Biraz daha çalışmam lazım.

5 Ocak 2010 Salı

Emeklilerin durumu

Bugün gazete ve televizyonlarda emeklilere yapılan zam “gündemi” doldurdu. Açıklamaya göre “ilkokul” mezunu emekliye daha çok zam yapılacakmış. (Benim aklıma hemen şu geldi: Okuyanın suçu ne?) Her şey bir yana -şaka da dahil- yapılan zam gerçekçi midir, pek bilinmiyor.
Öncelikle yapılan zammı emekli nasıl harcayacak? Bunca yıl horlanmış, yıllarca çocuklarını okutmak için çabalamış, kendine bir ev alabilmek için dişinden tırnağından artırmış... Sonra hastalanmış...


Siyasetçiler çarşı-pazar dolaşmalı, fiyatları sormalı!
Bugün emeklilerin durumu budur. Gözlerinde feri olmayan, dizleri tutmayan, sürekli ilaç kullanmak zorunda olan insanlardan bahsediyoruz.

Avrupa'da ve Amerika'da emekliler boyunlarına astıkları fotoğraf makinalarıyla ülke ülke dolaşırken, ülkemizin emeklileri, bir semten diğer semte gitmek için bile düşünüyor.

Bugüne kadar horlanan emekliler üzerinden siyaset yapmak doğru değildir. Onlara emekli olmadan önce de sahip çıkmak gerekir ki, emekli olduktan sonra aldıklara parayı harcamaya dermanları olsun, diğer gelişmiş ülke insanları gibi sağlıklı ve mutlu günler yaşasın.