

Bir bahar yazısı kaleme alalım istedik. “Bahar gelmiş neyime” demedik. Aslında, Twitter'da bir arkadaşın bahar yazısı yazmak gerek gibisinden bir mesajı bize de ilham oldu.
Bugün eve döndüğümde yıllardır pek de farkına varmadığım bir şeyi anladım. Bahar alerjisi var bende galiba. Evde hapşurmaya başladım, gözlerim sulanmaya başladı, halsizlik... Geriye döndüğümde zihnen, eve dönerken ağaçlık yerlerden geçmiş olmalıyım, diye düşündüm. Hava da bugün düne göre kapalıydı. Tam yağmur havası... Bu bile baharın gelişini ört-bas edememişti.
Yıllar hızla ilerliyor. Son 3-4 yıla kadar baharın gelişini fark edememişim bile. Bunu şundan anlıyorum: Her yıl bahar yaklaşırken mutlaka yol kenarlarındaki ağaçları gözlemleyeceğim, diye kendime komut veriyorum. Her seferinde ise bunu gerçekleştiremediğimi ağaçlar çiçeğe durduklarında anlıyorum.
Bir bakmışım, bir sabah ağaçlar gelin gibi süslenmiş. Bir müddet sonra her nasılsa apartmanlar arasında kendine yer bulmuş bir iğde ağacı, nefis kokusunu etrafa yaymaya başlamış bile.
Sonrası malum... Yaz gelivermiş!
Hiç böyle olmazdı. İlk defa başıma geliyor. Ben bir Linux kullanıcısıyım. Bilgisayarımda Ubuntu kurulu. Bilgisayarıma 3-4 tane ayrı masaüstü oluşturduktan sonra bir garipliktir başladı. Bunu F1 tuşuna basarak geçiştirebiliyorduk, böylelikle Ubuntu açılıyordu, açılmasına ya, hiç böyle bir sorunla karşılaşmayınca tuhafıma gitti. İki gündür bu sorunla uğraşıyorum.
Bilgisayar alındığından itibaren pek de önemli sorunlarla karşılaşmadım. Sadece bilgisayarımda Windows kuruluyken oluşan meşhur hatâlar bende de meydana geliyordu.
İşin garibi, Linux'a ulaşılabiliyor, yani bilgisayar bu hâliyle de kullanılabiliyor. Galiba bu Linux'un başarısı. Siyah ekranı bile benim gibi “gün yüzüne” çıkartmayı başarsanız, Linux ekrandaki yazılarla size yine yol gösteriyor, çözüm yolu önerebiliyor.
Bloga günü gününe yazı girişi yapmak şart değil. Ancak uzun süreli yazı girişi yapmamak da bloglar için iyi bir şey değil. Bugün ne yazayım derken, aklıma bugünlerde okuduğum Dark Majesty Uluslar Arası Güç Odakları kitabı geldi.
7.sınıfa giden kızım geçenlerde annesiyle markette alışveriş yaparken telefon açtı. “Kitaplar ucuz gibi baba, sana kitap alayım mı?” diye sordu. Aslında bu soruş, “kendime kitap alabilir miyim” demenin başka bir versiyonuydu, bunu anlamıştım. “İstersen kendine de alabilirsin” dedim. Kızım işte bu Texe Marrs'ın Dark Majesty Uluslar Arası Güç Odakları (Timaş Yayınları) kitabını almış. Sadece bu kitabı değil, bana başka kitaplar da almış. Uzun süredir kitap alan bir insan değilim. Bunun sebebleri var. Okuma uğraşım, popüler olan eserlerden epeyce uzak. Örneğin, bir Tanpınar beni günlerce uğraştırabilir. Bir Sabri Ülgener, geceleri beni uykusuz bırakabilir.
Daha çok edebiyat, tarih ve sosyal bilimlerle ilgili kitapları okuyorum. Bestseller veya ödül almış kitaplar ilgimi çekmiyor. Medyanın pompaladığı (genellikle bu kendi yan kuruluşlarının yayınlarıdır) kitapların bana fayda sağlamayacağını biliyorum. Yıllar önce, her yıl düzenli olarak ödül veren bir vakfın roman ödülü kazanmış kitabı almak gafletinde bulunmuştum. İncecik bu romanı bitirmek bile bana fazlasıyla eziyet vermişti. Tabii istisnalar da var. Mesela, Ayfer TUNÇ. Sanırım mansiyon aldığı bir “öykü” kitabını okumuş ve ona haksızlık yapıldığına inanmıştım. Roman ödülü alan yazar şimdilerde ortalıkta yok; fakat “öykü”de mansiyonla kitabı yayınlanan Ayfer Tunç ise, hâlâ yazmaya devam ediyor.
Eskiden gündemi kitaplar tayin edermiş. Günümüzde ise oluşan sanal gündem kitapların konusunu belirliyor. Bu da iyi bir şey değil.
Hani çok televizyon seyreden biri değilim artık. Seyredersem de belgesel seyrediyorum. Bugün televizyonu tesadüfen açtığımda TRT2'de “İstanbullu” isimli programa rastlayınca merakla seyretmeye başladım. Doğrusu hangi gün yayınlanıyor onu da tam bilmiyorum. Bazen televizyon kanalları “tekrar yayın” yapıyorlar, benim seyrettiğim bölümde tekrar mıydı, emin değilim.
Programın tanıtımında şunlar yazıyor:
“Arkeolog Emine Çaykara'nın hazırlayıp sunduğu, “İstanbullu” programı İstanbul'u anlatan bir kent rehberi. Binlerce yıllık tarihiyle İstanbul hâlâ gizemini koruyorken, tarih kokan sokaklarını, camilerini, kütüphanelerini, önemli noktalarını tam olarak bilmiyoruz…
Fatih Sultan Mehmet'in türbesi nerede? Galata Kulesi’ni kimler yapmış? Ayasofya’nın gerçek tarihi nasıldı ? Divan-Lügat-ıt Türk hangi kütüphanede?... bunun gibi birçok sorunun cevabını bu programda bulacaksınız.”
Böylesi programların artması dileğiyle...
Antalya'ya tutkunluğum tâ eskilere dayanır. Tanpınar'ın “Antalyalı Bir Genç Kıza Mektubu”nu okuduktan sonra gözümüzde Antalya daha bir başkalaştı, bunu kabul ediyorum.
4-5 gündür Antalya'dayım. Aslında Antalya'ya gelmek için iyi bir zaman değil. Kış-kıyamet devam ediyor. Bugün üstüne üstlük yağmur da gelince tam oldu. İkindiye kadar evden çıkamadık. İkindiden sonra çarşıya çıktığımızda ise, karanlıktan dolayı sokak lambaları yanıyordu.
Antalya'da bu yıl Almanya'nın soğuğundan kaçan yaşlı turistler gördük. Buraya gelmişlerdi ama burası da soğuktu. Sanırım Almanya'nın soğuğuyla mukayese edince burası soğuk değildi onlara göre, yüz ifadelerinden ve hallerinden memnun oldukları belli oluyordu.
Yaklaşık 15 yıldır her sene olmasa bile Antalya'ya geliyorum. En üzüldüğüm şeyse Antalya'nın gitgide betonlaştığı... Herkes bir yerlere bina dikmiş ama ne estetik görüntüsü var, ne de kullanışlı bir iç yapısı...
Şehrin temizliği de ayrı bir mesele. Herkesin tatilini yapıp çekip gittiği bir yer olarak görülmeye devam ederse, temiz bir şehir görüntüsü veremeyecek.

Bugün uzun zamandır yapmadığım bir şey yaptım ve film seyrettim. Aşka Son Şans (Last Chance Harvey); çiçekleri sulamak, çarşıya çıkıp alışveriş yapmak, yürüyüş yapmak; sıradan alışkanlıkların dışında bir şey yaptım işte!
“Aşka Son Şans” olabildiğince sıradan bir film. Hattâ sıkıcı. Bazı yerlerinde bir hayli sıkıldığımı itiraf edeyim.
Başa döneyim. Günlük yazımı yazmam gereken bir zamanda kaytarmak için kendi kendime uydurduğum şeyler vardır: Birden kendimde müthiş bir enerji hisseder ve yürüşüye çıkarım. Sırf yazmaktan kaytarmak için yaparım bunu. Durup dururken alışverişe çıkma ihtiyacı hissederim; halbuki evde eksik bir şey yoktur. Kendimi yalnız hisseder müzik dinlerim. Sevdiğim bir kitabı karıştırırım. Epeydir kitaplığımda arayıp bulamadığım kitabın peşine düşerim.
Güne böyle başlamıştım. Yukarıdakileri hepsini tamamlayınca kaytaracak bir “numaram” kalmamıştı. O arada rastladığım bu filmi seyretmek için de acayip bir istek duydum.
Bugünkü “kısa yazımın” macerası bu.
Biraz daha çalışmam lazım.