13 Haziran 2009 Cumartesi

Acılı Adana ya da Urfa…

TV5 kanalına uzun zamandır bakmıyordum. Bugün açayım dedim, ‘yanlış bir kanal mı’ diye logoya gözümü diktim. Hayır burası TV5’ti. Bir şarkıcı “arabesk” okuyordu acılı acılı.

Pek üstüme vazife olmasa da televizyon kanallarının hâli içler acısı. Kanal7, TV5 ve Bengisu.

Seyircilerini ilkokul mezunu yerine koyan bir anlayışla yayın yapıyorlar.

TV5’te bugün Türkü Harmanı’nı seyrederken aklıma geldi, bu kanala gönül vermiş pek çok insanın ben Neşet Ertaş dinlediğini ya da acılı arabesk dinleyeceğine cep telefonunun kulaklığı yardımıyla Yedi Karanfil’i dinlediğine eminim.

Televizyon seyretmenin günah olduğuna inanan (en azından bu 1970’lerden sonraydı) camiaların günahtan kaçarken, daha vahim hatâlarla yola devam ettiklerini görmek!..

Kanal7 bir şekilde durumu idare ediyor. Bengisu’nun kendi camiasının bile tanımadığı ve anlamadığı program ve kişilerle yola devam etmesi de ayrı bir garabet bence.

Televizyon kanalları Anadolu’ya çıkıp bir araştırma yapmaları gerekir.

Kur’an kurslarında okuyan çocuklar artık üniversiteden mezun olalı yıllar oldu.

Dün 9 Işık’ı okuyan gençlerse bugün çoluk çocuğa karıştılar, hattâ pek çoğu torun sahibi. Ve hayata “eleştirel” bakabiliyorlar artık.

6 Haziran 2009 Cumartesi

Obama’nın Mısır’daki konuşması

Obama’nın ‘hangi ülkede’ Müslümanlara hitap edeceği merak konusuydu. Sonunda bu ülke belli oldu ve herkesin merakı sona erdi.

Burası Mısır’dı. Obama’nın Mısır’daki konuşması yer yer ilginçliklerle dolu.

Bu konuşmanın metni Beyaz Saray Türkçe olarak da yayınladı.

Bir “vesika” olması açısından ve bir lider “hangi konulardan” bahseder merak edenler için ilginç. Elbette bu metni Obama yazmamıştır. Ama metni okuduğunuz zaman Obama’nın çok iyi fikir adamlarıyla işbirliği yaptığı anlaşılıyor.

Obama’nın Mısır konuşmasının Türkçe metni burada.

3 Haziran 2009 Çarşamba

Naim Tirali için

Hangi yıldı tam hâtırlamıyorum. Giresun’da bir edebiyat öğretmeni ağabeyle beraber orada yayınlanan bir mahallî gazetenin bürosuna gitmiştik. “Yeşilgiresun” muydu yoksa “Birlik” gazetesi miydi ismi şimdi hâtırlayamıyorum.

Büroda bir saatten fazla kalmıştık. Edebiyat öğretmeni ağabey orada Naim Tirali’ye çeşitli sorular sormuş, hoş bir sohbet olmuştu. Ben de orada Naim Tirali’yle tanışmıştım.

Şimdi neler konuşulduğunu tam olarak aklımda kalmasa da, Naim Tirali en çok Sait Faik’ten bahsetmişti. Benim anladığım Sait Faik’i çok seviyordu. Onunla Paris günlerinden ve İstanbul’daki günlerinden bol bol bahsetmişti.

Şimdi kendi kendime hayıflanıyorum. Keşke o günlerde konuşulanları bir kenara not etseymişim.

Evet, Giresun’un yağmurlu havasının sıkıcılığını bir edebiyatçıyla geçirerek gidermiştik.

Yaşanan günler geri gelmiyor.

Her canlı ölümü tadıyor.