28 Ocak 2010 Perşembe

Antalya

Muratpaşa Camii civarının biraz temizliğe ihtiyacı var


Antalya ve yağmur

Antalya'ya tutkunluğum tâ eskilere dayanır. Tanpınar'ın “Antalyalı Bir Genç Kıza Mektubu”nu okuduktan sonra gözümüzde Antalya daha bir başkalaştı, bunu kabul ediyorum.

4-5 gündür Antalya'dayım. Aslında Antalya'ya gelmek için iyi bir zaman değil. Kış-kıyamet devam ediyor. Bugün üstüne üstlük yağmur da gelince tam oldu. İkindiye kadar evden çıkamadık. İkindiden sonra çarşıya çıktığımızda ise, karanlıktan dolayı sokak lambaları yanıyordu.

Antalya'da bu yıl Almanya'nın soğuğundan kaçan yaşlı turistler gördük. Buraya gelmişlerdi ama burası da soğuktu. Sanırım Almanya'nın soğuğuyla mukayese edince burası soğuk değildi onlara göre, yüz ifadelerinden ve hallerinden memnun oldukları belli oluyordu.

Yaklaşık 15 yıldır her sene olmasa bile Antalya'ya geliyorum. En üzüldüğüm şeyse Antalya'nın gitgide betonlaştığı... Herkes bir yerlere bina dikmiş ama ne estetik görüntüsü var, ne de kullanışlı bir iç yapısı...

Şehrin temizliği de ayrı bir mesele. Herkesin tatilini yapıp çekip gittiği bir yer olarak görülmeye devam ederse, temiz bir şehir görüntüsü veremeyecek.

9 Ocak 2010 Cumartesi

“Aşka Son Şans” (Last Chance Harvey)

Bugün uzun zamandır yapmadığım bir şey yaptım ve film seyrettim. Aşka Son Şans (Last Chance Harvey); çiçekleri sulamak, çarşıya çıkıp alışveriş yapmak, yürüyüş yapmak; sıradan alışkanlıkların dışında bir şey yaptım işte!

“Aşka Son Şans” olabildiğince sıradan bir film. Hattâ sıkıcı. Bazı yerlerinde bir hayli sıkıldığımı itiraf edeyim.

Başa döneyim. Günlük yazımı yazmam gereken bir zamanda kaytarmak için kendi kendime uydurduğum şeyler vardır: Birden kendimde müthiş bir enerji hisseder ve yürüşüye çıkarım. Sırf yazmaktan kaytarmak için yaparım bunu. Durup dururken alışverişe çıkma ihtiyacı hissederim; halbuki evde eksik bir şey yoktur. Kendimi yalnız hisseder müzik dinlerim. Sevdiğim bir kitabı karıştırırım. Epeydir kitaplığımda arayıp bulamadığım kitabın peşine düşerim.

Güne böyle başlamıştım. Yukarıdakileri hepsini tamamlayınca kaytaracak bir “numaram” kalmamıştı. O arada rastladığım bu filmi seyretmek için de acayip bir istek duydum.

Bugünkü “kısa yazımın” macerası bu.

Biraz daha çalışmam lazım.

5 Ocak 2010 Salı

Emeklilerin durumu

Bugün gazete ve televizyonlarda emeklilere yapılan zam “gündemi” doldurdu. Açıklamaya göre “ilkokul” mezunu emekliye daha çok zam yapılacakmış. (Benim aklıma hemen şu geldi: Okuyanın suçu ne?) Her şey bir yana -şaka da dahil- yapılan zam gerçekçi midir, pek bilinmiyor.
Öncelikle yapılan zammı emekli nasıl harcayacak? Bunca yıl horlanmış, yıllarca çocuklarını okutmak için çabalamış, kendine bir ev alabilmek için dişinden tırnağından artırmış... Sonra hastalanmış...


Siyasetçiler çarşı-pazar dolaşmalı, fiyatları sormalı!
Bugün emeklilerin durumu budur. Gözlerinde feri olmayan, dizleri tutmayan, sürekli ilaç kullanmak zorunda olan insanlardan bahsediyoruz.

Avrupa'da ve Amerika'da emekliler boyunlarına astıkları fotoğraf makinalarıyla ülke ülke dolaşırken, ülkemizin emeklileri, bir semten diğer semte gitmek için bile düşünüyor.

Bugüne kadar horlanan emekliler üzerinden siyaset yapmak doğru değildir. Onlara emekli olmadan önce de sahip çıkmak gerekir ki, emekli olduktan sonra aldıklara parayı harcamaya dermanları olsun, diğer gelişmiş ülke insanları gibi sağlıklı ve mutlu günler yaşasın.