4 Ağustos 2009 Salı

Eskiden biz sizi okurduk…

Blog dünyasını keşfedeli neredeyse üç yıl olacak. Burası benim ilk blogum değil. Hâlen devam eden bloglarım var. Kimisinde teknolojiyle ilgili yazıyorum, kimisinde bir şehre dâir bildiklerimi…
Blog yazmaya nasıl başladım?
Aslında bu, bilgisayarla benim aradaki bir meseleden dolayıdır. Eski bir bilgisayarım vardı. Ne yapsam bilgisayarı bir türlü ayağa kaldıramamıştım. Sonunda iyi sayılabilecek bir bilgisayar almıştım. İnternet’e ise öteden beri aboneydim. Bir gün İnternet’te yapabileceklerimin hepsini yaptığımı anladım. Yapabileceğim bir şey kalmamıştı veya bana öyle gelmişti, tam emin değilim. Örneğin, doğduğum ilçenin portalını hazırlamıştım. Hazır kurulumu yapılabilen bütün portalları denemiştim. Forumlarla ilgili tüm hevesim bitmişti.
Ben bütün bunları yaşarken, İnternet’te kimselerin forumlara uğramadığını, standart web sitelerinden ziyaretçilerin uzun süre kalmadıklarını farkettim. Demek ki herkes benim gibi İnternet’ten hevesini almış geriye çekilmişti. Öyleyse benim bilgisayar ve İnternet ile ne işim alabilirdi. Üstelik bilgisayarımda kurulu olan Window’ta sürekli çöküyor, tad vermiyordu.

Linux’la ilk tanışma…
Window’un çöktüğü bir gün, o ay aldığım bir bilgisayar dergisi Pardus cd’si vermişti. “İşte tam zamanı” dedim, “Pardus’u kur, al sana Türk yapımı bir Linux!” Cd’yi taktım, Pardus ben hiçbir şeye karışmadan kendi kendine kuruldu ve bitti. Bilgisayarı yeniden başlattığımda, karşımda Pardus duruyordu. Bütün donanımlarımı tanımış, ağ ayarlarını yapmıştı. Karşımda kullanıma tam hazır bir bilgisayar duruyordu. Donakaldım. Ben bilgisayarımı kaldırıp camdan aşağı atmayı düşünürken, bilgisayarım sanki yenilenmiş beni bekliyordu.
Başladım kullanmaya; kullandıkça insanların forum, sohbet gibi alanlardan iyice uzaklaştıkları, “sosyal medya” adı verilen sitelerde bir araya geldiklerini farkettim; Facebook, FriendFeed ve Twitter.
Ama öncelikle bloglardan bahsedeyim. Sıkça girdiğim sitelerde bloglardan bahsedildiğini okudum. Blog nedir diye aramalar yaptım. Sonunda şanslıymışım ki güzel yazılmış bir iki bloga ulaştım. İnsanlar buralarda seyahatlerini anlatıyor, politikayla ilgileniyorsa düşüncelerini adam gibi yazıyordu. Ziyaretçiler de buralara etkin olarak katılıyordu. Kimisi bu bloglara yazar olarak, kimisi ise yorum yazarak katkıda bulunuyordu. Araştırınca bu işin Batı’da müthiş bir şekilde kullanıldığını gördüm. Batı buna “vatandaş gazeteciliği” de diyordu.
Yazdığınız yerin tek patronu sizdiniz. Ne yazacaksanız kendiniz karar veriyordunuz. Maddi hiç bir bekletiniz olmadığı için de çok rahat düşüncelerinizi ifade etme imkanınız vardı. Bu mükemmel bir şeydi.
Bunları okuyup anladıktan sonra ben de blog yazmaya başladım. Burası kendi adımla ilk blogum. Diğer bloglarda bazen ilk adımla yazılar yazdım.
Geleneksel medya dönemi bitmek üzere. Bir süre daha etkisini ve etkinliğini sürdürse bile, İnternet’in dayanılmaz çekiciliğine onlar da kapılacak.
Günümüzün blog yazarları bir süre sonra onlara “Eskiden biz sizi okurduk” diyecek. Şimdi onlar blog yazarlarını okuyor. Yerler değişiyor. Taşlar yerinden oynatılıyor. Roller değişiyor. Artık vatandaş kendi medyasına sahip olarak yoluna devam edecek.
Ancak, geleneksel medya mensuplarında da bugünlerde bir telâş var. Bazı ünlü yazarlar artık Twitter kullanmaya başladı. Bâzıları yavaştan bloglarını oluşturuyor bile.
Bu konuya daha sonra da devam etmek istiyorum. Ama kısmet ne zaman bilemem. Ne de olsa burası benim alanım, benim blogum. Ne zaman canım isterse o zaman yazarım. Yâni, patron benim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder