Mustafa Kutlu‘nun bu kitabıyla tanışmam üniversiteye başladığım ilk yıl oldu. Her nasılsa Karadeniz‘in yeşili bol bu şehrine kadar gelmişti bu kitap. Sayemde epeyce arkadaşım da okumuştu.
Şimdi:
Mustafa Kutlu, bundan önceki bütün kitaplarını sadece Ya Tahammül Ya Sefer‘e hazırlık olsun diye yazmış olmalı diye düşünürüm.
Bu kitaptaki hikayeler, yazılırken onu da ağlatmıştır, diye düşünüyorum.
Bu kitaptaki hikayeleri yazarken, artık bundan sonra yazamam demiştir, diye düşünüyorum.
Bu kitabı yazarken, okuyucularının da ağlayabileceğini aklına gelmiş midir?
Kitabın sonundaki cümle hâlâ ezberimde: “Seni, içine yerleştirdiğin hayatı, gün gün sivriltip, parlattığın geleceğini anlıyorum.”
Kitabı okuyup bitirdiğimde, kalabalık bir öğrenci yurdu odasında, yatağımda, battaniyeyi başıma çekip ağlamıştım.
NOT: Bu yazı 28.3.2007 tarihinde eski bir blogumda yayınlanmıştı. O blogu sildiğim için buraya aktardım.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder