Üniversitede okuyan yeğenimin Kitaro dinlediğini görünce, gençlik yıllarıma döndüm. 80’li yılların ortalarına doğru bizim nesil Kitaro hayranıydı. Bizim zamanımızda, ancak kırık dökük bir teyp yardımıyla dinlediğimiz Kitaro‘yu, artık yeni nesil, cep telefonu, küçücük flash belleklerde dinleyebiliyorlar.
Kitaro‘nun ülkemizde tanınması ise, 80’li yılların ortalarında, TRT‘de gösterilen bir Orta Asya belgeseliyle olmuştu.
Aslında gençler farkında olmadan birbirinin devamı olan, yani, değişen teknolojiyle beraber aynı musikîyi dinlemeye devam ediyorlar…
Aslında değişiyor gibi olsak da, aynı döngünün etrafında dönüp duruyoruz.
Bugün Kitaro, yarın protest ezgiler, bir süre sonra ilahiler; Neşet Ertaş, türkülere devam… Anlamadan, sırf sadece birileri dinliyor diye, dinlenecektir.
Sonrası…
Hayat devam ediyor. Sizden sonra da birileri gene benzeri hayatları yaşayacaklar.
Kendimize ait musikinin farkına varıncaya kadar da devam edecektir bu.
NOT: Bu yazı; 26 Mart 2007 tarihinde daha önceden yazdığım Wordpress'te yayınlanmıştı. Orayı sildiğim için buraya aktardım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder